آدرس ایمیل خود را وارد نمایید
ثبت
مطالب پایگاه
پیام خود را بنویسید
کتاب "نظریه لاکانی در برنامه درسی آموزش عالی؛ نشانه ناتمام" توسط دکتر غلامرضا یادگارزاده عضو هیئت علمی دانشگاه علامه طباطبائی ترجمه و از سوی انتشارات موسسه به مبلغ ۲۲۰ هزار تومان راهی بازار نشر شد.
به گزارش روابط عمومی موسسه مترجم در مورد کتاب چنین آورده است:
اثر حاضر تلاشی است جدی و درعینحال جسورانه برای گشودن افقی نو در فهم برنامه درسی آموزش عالی؛ افقی که در آن، آموزش عالی نه بهمنزله مجموعهای از اهداف رفتاری، مهارتها یا شایستگیهای قابلاندازهگیری، بلکه بهمثابه صحنهای از شکلگیری سوژه، رنج، میل، و دلالتهای ناتمامِ هستی انسانی فهم میشود. فرناندو موریلو که از شاگردان پاینار است در این اثر، تلاش دارد با اتکا به روانکاوی لاکانی و سنت «نومفهومسازی برنامه درسی»، نشان دهد که برنامه درسی را باید همچون «عارضهای حلنشده» خواند؛ عارضهای که همزمان چیزی را آشکار و چیزی را پنهان میکند و ازاینرو، همواره نیازمند تفسیر است. انتشار ترجمه فارسی این کتاب در فضایی صورت میگیرد که آموزش عالی بیش از هر زمان دیگری تحت سیطره منطقهای ابزاری، بازارمحور و فناورانه قرار گرفته است. گفتمانهای مسلطِ کیفیت، بهرهوری، مهارتمحوری، شایستگیهای حرفهای و استانداردهای قابلسنجش، اگرچه وعده شفافیت و کارآمدی میدهند، اما اغلب بهای این شفافیت را با حذف پرسش از سوژهگی، رنج، میل و اضطراب دانشجو و استاد میپردازند. این کتاب، درست در نقطهای مداخله میکند که این گفتمانها به بنبست مفهومی خود رسیدهاند.
موریلو اثر خود را آگاهانه در تداوم سنت «نومفهومسازی برنامه درسی» قرار میدهد؛ جریانی که از دهه ۱۹۷۰ با آثاری از ویلیام پاینار، دواین هیوبنر، جانت میلر و دیگران شکل گرفت و کوشید برنامه درسی را از تقلیل به طراحی فنی، هدفگذاری رفتاری، عینیتگرایی و انتقال محتوا نجات دهد. در این سنت، برنامه درسی بیش از آنکه «چیزی که تدریس میشود» باشد، بهمنزله تجربه زیسته آموزشی، مطالعه، خودفهمی و بازسازی سوژه تلقی میشود. بااینحال، نوآوری اصلی موریلو در آن است که این سنت را بهطور نظاممند با روانکاوی لاکانی پیوند میزند. او نشان میدهد که بدون درک سازوکارهای ناخودآگاه، انتقال، همانندسازی و لذت/رنج، هرگونه نظریه انتقادی برنامه درسی ناگزیر در سطح گفتمان باقی میماند و از فهم پیامدهای روانی تعلیم و تربیت/آموزش ناتوان میماند. برای فهم استدلال موریلو، آشنایی اجمالی با مفاهیم بنیادین ژاک لاکان ضروری است. لاکان با «بازگشت به فروید» کوشید روانکاوی را از زیستگرایی سادهانگارانه و روانشناسی تقویتمحور رها سازد و آن را در افقی فلسفی و زبانی بازخوانی کند.
نظریه لاکان نه نسخهای عملیاتی، بلکه چارچوبی تفسیری و انتقادی در اختیار تعلیم و تربیت میگذارد؛ چارچوبی که امکان فهم عمیقتر موقعیتهای آموزشی را فراهم میکند و ما را از توهم کنترل کامل، پیشبینیپذیری مطلق و اصلاحپذیری فوری رها میسازد. در این چارچوب، تربیت نه عرصه اجرای دستورالعملها، بلکه میدان مواجهه با سوژهای است که همواره بیش از آن چیزی است که سیاستها، برنامهها و اهداف رسمی میتوانند دربرگیرند. نظریه لاکان به نظامهای تربیتی یادآوری میکند که ناتمامی نشانهها، شکست و اضطراب نه نشانه نقص تربیت یا آموزش، بلکه شرط امکان آن است؛ و تنها از خلال پذیرش این ناتمامی است که میتوان مسئولانهتر به تعلیم و تربیت، برنامه درسی و نسبت خود با دیگری اندیشید.
علاقمندان می توانند برای خرید کتاب با شماره ۲۳۵۱۷۱۶۷ تماس حاصل فرمایند.
اثر حاضر تلاشی است جدی و درعینحال جسورانه برای گشودن افقی نو در فهم برنامه درسی آموزش عالی؛ افقی که در آن، آموزش عالی نه بهمنزله مجموعهای از اهداف رفتاری، مهارتها یا شایستگیهای قابلاندازهگیری، بلکه بهمثابه صحنهای از شکلگیری سوژه، رنج، میل، و دلالتهای ناتمامِ هستی انسانی فهم میشود. فرناندو موریلو که از شاگردان پاینار است در این اثر، تلاش دارد با اتکا به روانکاوی لاکانی و سنت «نومفهومسازی برنامه درسی»، نشان دهد که برنامه درسی را باید همچون «عارضهای حلنشده» خواند؛ عارضهای که همزمان چیزی را آشکار و چیزی را پنهان میکند و ازاینرو، همواره نیازمند تفسیر است. انتشار ترجمه فارسی این کتاب در فضایی صورت میگیرد که آموزش عالی بیش از هر زمان دیگری تحت سیطره منطقهای ابزاری، بازارمحور و فناورانه قرار گرفته است. گفتمانهای مسلطِ کیفیت، بهرهوری، مهارتمحوری، شایستگیهای حرفهای و استانداردهای قابلسنجش، اگرچه وعده شفافیت و کارآمدی میدهند، اما اغلب بهای این شفافیت را با حذف پرسش از سوژهگی، رنج، میل و اضطراب دانشجو و استاد میپردازند. این کتاب، درست در نقطهای مداخله میکند که این گفتمانها به بنبست مفهومی خود رسیدهاند.
موریلو اثر خود را آگاهانه در تداوم سنت «نومفهومسازی برنامه درسی» قرار میدهد؛ جریانی که از دهه ۱۹۷۰ با آثاری از ویلیام پاینار، دواین هیوبنر، جانت میلر و دیگران شکل گرفت و کوشید برنامه درسی را از تقلیل به طراحی فنی، هدفگذاری رفتاری، عینیتگرایی و انتقال محتوا نجات دهد. در این سنت، برنامه درسی بیش از آنکه «چیزی که تدریس میشود» باشد، بهمنزله تجربه زیسته آموزشی، مطالعه، خودفهمی و بازسازی سوژه تلقی میشود. بااینحال، نوآوری اصلی موریلو در آن است که این سنت را بهطور نظاممند با روانکاوی لاکانی پیوند میزند. او نشان میدهد که بدون درک سازوکارهای ناخودآگاه، انتقال، همانندسازی و لذت/رنج، هرگونه نظریه انتقادی برنامه درسی ناگزیر در سطح گفتمان باقی میماند و از فهم پیامدهای روانی تعلیم و تربیت/آموزش ناتوان میماند. برای فهم استدلال موریلو، آشنایی اجمالی با مفاهیم بنیادین ژاک لاکان ضروری است. لاکان با «بازگشت به فروید» کوشید روانکاوی را از زیستگرایی سادهانگارانه و روانشناسی تقویتمحور رها سازد و آن را در افقی فلسفی و زبانی بازخوانی کند.
نظریه لاکان نه نسخهای عملیاتی، بلکه چارچوبی تفسیری و انتقادی در اختیار تعلیم و تربیت میگذارد؛ چارچوبی که امکان فهم عمیقتر موقعیتهای آموزشی را فراهم میکند و ما را از توهم کنترل کامل، پیشبینیپذیری مطلق و اصلاحپذیری فوری رها میسازد. در این چارچوب، تربیت نه عرصه اجرای دستورالعملها، بلکه میدان مواجهه با سوژهای است که همواره بیش از آن چیزی است که سیاستها، برنامهها و اهداف رسمی میتوانند دربرگیرند. نظریه لاکان به نظامهای تربیتی یادآوری میکند که ناتمامی نشانهها، شکست و اضطراب نه نشانه نقص تربیت یا آموزش، بلکه شرط امکان آن است؛ و تنها از خلال پذیرش این ناتمامی است که میتوان مسئولانهتر به تعلیم و تربیت، برنامه درسی و نسبت خود با دیگری اندیشید.
علاقمندان می توانند برای خرید کتاب با شماره ۲۳۵۱۷۱۶۷ تماس حاصل فرمایند.
کلیدواژه ها: چاپ کتاب | ترجمه |